کــــــابل زمیـــــن


 

       

              دو بيتی ها   

 الا کابل ! به غمها يت بميرم                     بر آن مارپيچ کوههايت اسيرم

بمن گرلند ن و پار يس بخشند                  روانبخشم تويی وان کی پذ يرم

                                            * * * * * * * * * * * *

الا کابل ! چسان افسانه گشتی                 بپای عاشقان زولانه گشتی

ز کارته چهارو سه, تا مکرورويان                 به امر دشمنان ويرانه گشتی

                                            *‌ *‌ * * * * * * * * * *

زکابل جان صدا بسيار ميايه                     صدای لويه جرگه وملالی جويا ميايه

زخاکش يک کمی با خود بگيرين                که جای سرمه روزی کاری ما ميايه

                                           * * * * * * * * * * * *

ده کابل کارها سا مان نداره                     ستم بر بينوايان پرسان نداره

به حال اين وطن اشکی بريزين                 که درد غم دگر درمان نده

                                          * * * * * * * * * * * *

ده کابل خانه ها ره چور کردن                   به مردم ظلم را منظور کردن

مرا که ار جان بدم شيدای کابل                 به ترک خان و مان مجبور کردن

                                           * * * * * * * * * * * *

چه سخت آمد خدایا زندگانی                     کهدر دلها نمانده مهربانی

مرا آواره از کابل نمودند                           گرفتم سنگچلش بهر نشانی

                                        * * * * * * * * * * * *

خدایا مرگ میایه زاسمانت                      ده کابل ناله داره بند گانت

به حال مردم این شهر رحمی                به روی عاشقان وعارفانت

                                       * * * * * * * * * * * *

الا کابل به خاکت غم نشسته                   گلوی مردمت را گریه بسته

کدام ظالم چنین سنگی رها کد                 که بال جمله مرغایت شکسته

(ادامه دارد)

 

 


کــــابل زمیــــن تمیــــم