کــــــابل زمیـــــن


 

 

 

 

در آن نفس كه بميرم در آرزوي تو باشم
بدان اميد دهم جان كه خاك كوي تو باشم
بوقت صبح قيامت كه سر زخاك بر آرم
بگفتگوي تو خيزم بجستجوي تو باشم
به مجمعي كه درآيند شاهدان دو عالم
نظر بسوي تو دارم غلام روي تو باشم
حديث روضه نگويم گل بهشت نبويم
جمال حور نجويم دوان بسوي تو باشم
بخوابگاه عدم گر هزار سال بخسبم
بخواب عافيت آنگه ببوي موي تو باشم
ميبهشت ننوشم ز جام ساقي رضوان
مرا بباده چه حاجت كه مست بوي تو باشم
هزار باديه سهلست با وجو تو رفتن
اگرخلاف كنم سعديا بسوي تو باشم

 


کــــابل زمیــــن تمیــــم